ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کآن سوخته را جان شد و آواز نیامد

این مدعیان در طلبش بی خبرانند

کآن را که خبر شد خبری باز نیامد

ای برتر از خیال و قیاس و گمان و وهم

وز هر چه گفتهاند و شنیدیم و خواندهایم

مجلس تمام گشت و به آخر رسید عمر

ما همچنان در اوّل وصف تو ماندهایم

انسان، هرچه درکش عمیق تر شود ساکت تر میشود؛

اما هر سکوتی درک آور نیست

شاید درک سکوت بیاورد

اما هر سکوتی درک آور نیست

زمان بادی است که می وزد، هم هست هم نیست آنان را که ریشه در خاک استوار دارند از طوفان هراسی نیست ، پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند، اما حقیقت آن است که زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند ، آن روزها مانده و باد زمان ما را با خود برده است حقیقت همین است..